Tagarchief: gedicht

Rust

Rust: het doe-het-zelf pakket van verwezenlijking.
Waar ontspanning het perfecte evenwicht tussen ontlading en overweldiging mag zijn.
Thuis komen, zonder te weten waar je bent.
Grenzeloos dromen, en geluk zonder doeleind.
Waar gemiste kansen niet bestaan, en verdriet kan zijn zonder pijn.
Een plek om de mogelijkheden van gedachteloosheid te omarmen;
de schepping van je ideeën van morgen.
Kennen wie je bent, zonder te moeten weten.
Dit ontbreken maakt het onderscheid tussen beleven en leven.

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Niet van mij is dit verhaal

Ik bedenk de werkelijkheid.
Míjn vertaling van de ervaring.
Zulke interpretaties zijn,
natuurlijk
rationalisaties.
Afkomstig van onze beruchte “kwebbeldoos”.
Die kletst mij waarachtig de oren van het hoofd!

En of mijn narratieve ik nu echt bestaat of niet,
zij is in alle opzichten de woordvoerder van mijn ik.
Zij schift en schikt (als) het waar.
Geeft mij te kennen wat ik nu eigenlijk begrijp (of niet).
Ook al is het gebeuren van elke causaliteit verstoken,
en predestinatie een waanzinnig iets,
verstek gaan doet zij nimmer nooit niet.

De sluimering tussen schijn en wezen
wordt nauwlettend vermeden.
Onachtzaamheid op dit terrein,
wekt dubbelzinnigheid op lange termijn.
Liever dan maar idealist
of zelfs realist,
dan geketend zijn door de absurditeit
der twijfelachtigheid.

En zo wordt mijn kader elke dag opnieuw gesponnen,
om ‘s avonds te ontrafelen.
Zodat ik telkens weer mag beleven.
Een herinterpretatie nooit tekort kan schieten.
De kunst van het uitleggen is echt de makkelijkste niet.
Want wat is dan betekenis?
Wat is waarheid?
Of bekentenis afleggen misschien?
En inzicht dan?
Maar zo brei ik van een eindig aantal woorden
een oneindig mooi verhaal.
Mogelijkheden.
Elk zo uniek,
als ikzelf!

Hermes,
boodschapper van de goden (of onruststoker?),
is misschien lang zo gek nog niet.
Taal als regelrecht geschenk uit de hemel.
Haar aard en strekking onbegrensd,
leugenachtig, waarachtig, hartstochtig, nietig en prachtig.
Maar op haar mooist is ze stil.

Stil.
Ervaar de stilte…
Laat de stilte tot je spreken.
Of versta je haar soms niet?

Een enkele blik al voldoende.
De weerspiegeling van je ziel.
Woelig, vlak, rustig kabbelend, of met speelse rimpeling.
Kristal en krakend helder-
eindeloos eerlijk.

Stilte spreekt boekdelen,
ten minste dat wordt wel eens gezegd.
Maakt woorden overbodig,
hun verzinnelijking een onbegonnen werk.
In stilte spreekt pas je echte ik.
Buikspreker niet meer nodig!

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

The rat race

Het ochtendkraken.
Half verdoofd kijk ik wat voor me uit.
Een dampende kop koffie staat klaar op tafel.
Weer een nieuwe dag.
Zucht.
Nee ik droom echt niet,
de harde realiteit kletst me recht in het gezicht.
Wakker worden jij!
Inderdaad, niet denken maar doen,
… vooral niet denken.
Hup, ontbijt wegwerken en de auto in.
Muziek keihard aan en ik laat me even helemaal gaan.
Eerst cellen snel afdraaien, mailtjes lezen, werkbesprekingen, oh ja die voordacht moet ook nog af, en de editor schreef terug…nieuwe deadline volgende week.
Studenten staan ongeduldig wat om me heen te dralen.
Wacht even nog,
snel m’n laatste gedachtenspinsels op papier zetten, straks vergeet ik ze nog.
Ja?
Waar de cellen gebleven zijn.
Diepe zucht en langzaam, h-e-e-l langzaam tellen tot 10.
Kijk eens in de centrifuge…
Initiatief mensen, initiatief!!!
Goed, focus, wat was ik ook al weer aan het doen?
Shit ik moet als de bliksem die PCR’s op gel zetten anders haal ik m’n college niet.
“Zet jij ze over een uurtje uit” gil ik nog. Ik moet echt rennen nu. “Thanks!”
Vrolijk vertel ik honderduit over de cellulaire machine.
Een dertigtal gebiologeerde ogen staren me aan.
Ik grijns; machtig mooi is dat!
Even nog de laatste vragen doornemen en weer verder.
Lunch-time seminar, tussen de boterhammen door schrijf ik gretig mee.
Scherp blijven – hoe zat dat ook al weer – aan het eind toch maar even vragen.
Het loopt uit,
jammer dan, maar ik moet weg want het volgende tijdspunt van m’n proef is zo dalijk al.
En terwijl ik door de microscoop naar m’n cellen tuur, pak ik effe een rust momentje.
Even helemaal alleen in het pikkedonkere kleine kamertje, dit is mijn flow room …
De resultaten zijn prachtig, net de sterrennacht van Van Gogh!
En data bevestigd bovendien onze hypothese.
Ha, mijn model nu dus mooi bewezen!
Maar morgen en overmorgen de proef eerst herhalen; n is 3!
De kudde studenten vertellen trots dat hun PCR’s gewerkt hebben.
Yes! Geweldig nieuws.
Meteen transformeren die handel, kunnen we morgen gelijk weer door.
“Even doorzetten, komt goed!”
Ik print nog wat artikelen; bed time reading voor straks.
Eerst naar huis, eten en schrijven.
Ja, ik moet echt schrijven vanavond anders haal ik die deadline niet.
Pfff effe zitten hoor, m’n gedachten hollen zowat m’n hoofd uit…
Rustig blijven, orde handhaven.
Alleen dat lezen schiet er zo wel bij in…
Dan maar even snel de abstracts scannen, dan weet ik het wel ongeveer.
Haastig schrijf ik nog wat laatste mails en dan naar bedje toe.
Wat ging ik morgen ook al weer doen?
Nee, morgen doe ik het echt rustiger aan…
Ja, of anders volgende week … of de week erna natuurlijk.
Ssst, slapen nu!
En weg ben ik

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Ode aan de wetenschap

Mijn roeping, mijn wezen.
Grip te krijgen over het ontstaan van het leven.
Hoe zonlicht een blad aan een boom energie kan geven.
De verwondering, het ontdekken, puur genot.
Als eerste getuige mogen zijn
van een wondere wereld, zo bijzonder,
die zich door de microscoop voor mijn ogen ontvouwt.
Aanschouw ik de ware schoonheid van het zijn.
Of toch niet?
Immers is het zoals het is,
vastgelegd volgens de wetten van de natuurkunde en kwantumchemie.

Niet de dorst naar kennis, maar de vraag naar zin is wat ik nu verlang.
Het denken;
weliswaar onkenbaar, doch van puur existentieel belang.
En zo heb ik in mijn zoektocht de filosofie gevonden
en kan en wil ik niet meer zonder.
Van observator nu eindelijk met het leven verbonden.
Een gevoel van vrijheid die onwerkelijk is,
en haast niet in woorden te vatten is,
dat de werkelijke aard van het bestaan,
heel simpelweg bezieling is.

Maar heb ik er spijt van? Zeker niet.
Mijn werk heeft me zo veel gegeven en zo ver gebracht.
Zo veel kansen en mogelijkheden op mijn pad gekomen,
waar de meeste mensen alleen van dromen.
Alle successen en alle tegenslagen; ik had ze voor geen goud willen missen.
Het heeft mijn leven verrijkt, al deze belevenissen.
De biologie heeft mij helpen overleven,
maar nu zie ik pas hoeveel ik er voor op heb moeten geven.

Ik droom, ik denk, ik durf, ik doe.
Met volle overtuiging,
een nieuwe vorm te geven
en mijn leven leren echt te leven.
Dat moet ik altijd voor ogen houden
en nooit meer vergeten.
“Dag bevlogen wetenschapper, het ga je goed.”

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

De troost van de filosofie

Onwetendheid,
wat denkbeeldig is,
de innerlijke verwerkelijking van Das Ding an sich.
Waar bezieling van geestesdrift
ons model van de waarheid bezit.
De realiteit,
net zoals Schrödingers kat,
maakt de mens zo onvoorspelbaar als wat.
Zo ongekend deze fenomenologie,
en enkel het Dasein mijn ontologie.
Of de verschijnselen nu zijn of niet,
voor de homo inaccessibilum
ervaart zo’n omstandigheid als zodanig niet.
Deze betwijfeling ad infinitum,
van het cogito ergo sum,
dit zijn pas de speculaties die er toe doen.
Dus ík ben
wél,
en de ervaring niet!

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Vrije wil

Geen twee kapiteins op één schip,
anders verliest mijn bewuste ik
grip op deze gedachteloze valstrik.
Ik beschik en suste
mijn onderbewuste.
Zij heeft dan wel mooi het roer in handen,
maar ik leg haar baan wel aan banden.
Zo voeren wij volgens plan
en groeit daar onze identiteit
van omvang en propriëteit
naar eindeloze eigenaardigheid.
En zo staat mijn beste stuurman aan de wal,
en wat wil het waarde toeval.
Ben ik nu vrij te handelen
of zoals het universum het beval?

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Tijd

Tijd is verandering,
een aaneenschakeling van momenten van nu.
Elk moment een nieuwe werkelijkheid,
in een heden wat niet bestaat, waar de toekomst al verleden is.
Tijd schept orde en richting,
maakt ruimte vrij voor zelfontwikkeling.
Een tijdloos kader waarin wij genoodzaakt zijn tot een begin en eind van zijn.
En zo is het ook met ons gevoel, een bevroren ogenblik in het tijdscontinuüm z’n spoel.
De troost; zijn vergankelijkheid,
onze existentiële angst tegelijkertijd zijn ongebreideldheid.
Verstrooidheid zijn grootse vijand, en zorgt voor opstand.
Soms een klucht, en neemt de tijd een vlucht.
Of stort je wereld in, en de tijd staat stil uit pure onwil.
Alleen door synchroniciteit van de ruimte-tijd, ervaren we echte zinvolheid.
Is het dan niet paradoxaal aan het eind van dit verhaal,
dat de NS van dit tijdsbegrip geen enkele kennis bezit?

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Wilskracht

Lichamelijk despotisme
Een revolutie ontketend
Het neurale zwaargewicht hulpeloos
De Houdini van ons wezen
“De wil wilt om het willen”
Is ongrijpbaar, identiteitsloos en vooral vrij.
Verlost van de kakofonie van onze mentale volière
Als tweecomponentenlijm die het mentale met het fysieke verbindt
Vredestichter en leider
Spoort aan tot denken en bemoedigd ons handelen
Onderschat haar; en zij laat de sporen na van een ware titanenstrijd
Met littekens op onze ziel, altijd strijdbaar.
Ik wil dus ik ben!

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Bodyscan

Sluit de ogen en neem waar.
Mijn voeten omarmen de grond en wiegen mijn lijf.
Warmte lucht kruipt verleidelijk langs mijn ruggengraat omhoog.
Op mijn netvlies weet een oranje gloed van licht zich een weg door mijn oogleden te banen.
Het zacht gebrom van stilte ruist langs de miljoenen trilhaartjes in mijn oren.
Ik proef mijn innerlijke rust.
Spanning glijdt weg over mijn schouders en laat een spoor van kippenvel op mijn armen achter.
Met iedere ademhaling bruist de branding van de atmosfeer in mijn neus, en als een waterval stort het in mijn longen.
Ik voel de lichtvoetigheid van zuurstof intoxicatie in mijn hoofd.
Bedwelmd door het hier-en-nu.
Roerloos open ik mijn ogen weer, en voel de lading van onrust die drukt op mijn hart.
Mijn rechter arm welke zijn eigen leven dirigeert.
De werkelijkheid niet wezenlijk veranderd.
Maar toch een moment van rust gehad!

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl

Geluk

Geluk:
Totaal mijzelf
In verwondering vallend
Liggend in het bos
De zon die me streelt
In gedachten verzonken en volmaakt genot
Een ijsvogel strijkt neer aan de oever
Zijn metaal blauwe veren prachtig glinsterend en twinkelend
Als een knipoog van het universum dat alles is
Alles verbonden waardoor de som van alle de wereld overstijgt

Copyright © 2013 dwarsliggersschrijven.nl